મને વાર્તા કર

મને વાર્તા કર

આવ, મુન્ના આવ!

ચાલ આપણે સંતાકૂકડી રમીએ.

હું આંખ બંધ કરું, તું સંતાઈ જા.

જો, હું તને શોધી કાઢું છું કે નહીં?

આવ,

ધીમે ધીમે બોલવાનું ને આછું આછું હસવાનું

એ સભ્યતાને લાત માર.

આવ, જોરજોરથી આપણે ગીત ગાઈએ.

આકાશને અવાજથી ભરી દઈએ.

આવ, મારી પાસે આવ.

તારી આંખ મને આપ.

આ શહેરને જોું, માણસને જોઉં-

માણસ અને કૂતરો,

ચકલી અને કાબર

પથ્થર અને ધૂળ ... ફૂલ.

આવ, મુન્ના આવ,

તું મને એક વાર્તા કર.

એક એવા શહેરની

જ્યાં ડાહ્યા માણસો વસતા નથી

અને જ્યાં

સાત સમુદ્રની પાર એક ફૂલપરી વસે છે

ને શીશીમાંથી પુરાઈ ગયેલો જીવ હીહી કરતો

બહાર આવે છે

આવ, મને એક વાર્તા કર

આ શહેરમાં મારે એક મિત્ર જોઈએ છે.

mane varta kar