અંજવાસી અંધારાં

અંજવાસી અંધારાં

ગલ તો ખીલ્યો ને સૂરજ સાંચર્યો,

પંખીએ ઠેલી સંઝ્યાઝાંય,

રઝળે આ રેઢાં મારાં નેણ ક્યાં?

દીવડો દીવાલે પછડાય

ઘાટા રે અંધારાં મુજને ઘેરતાં.

પ્હેલે તે પ્હોરે ફોરે આભલે

અધબીડી ગોઠડિયાળી આંખ,

ઠરતી ચંદાએ નેણાં ભીંજવ્યાં

રમતી ડોલરવરણી રાત

ઘાટાં રે અંધારાં મુજને ઘેરતાં.

બીજે રે પ્હોરે લ્હેરે જામની

વાવમાં પદમણીની પ્રીત,

દૂઝતી ભેડાને ભેટી ભીનલા

છાનાં ભવજળનાં ગીત

ઘાટાં રે અંધારાં મુજને ઘેરતાં.

ત્રીજે રે પ્હોરે પોઢે વાટડી,

પોઢે નદિયુંનાં નીર

કોરી રે વેળુએ કંથા પાથરી,

વેલ્યુંએ તાણ્યાં છે મલીર

ઘાટાં રે અંધારાં મુજને ઘેરતાં.

ચોથે રે પ્હોરે ઝળંક્યો તારલો,

ઊતર્યાં અંજવાસી પૂર

કાગાની નિંદરે પ્રથમીપોયણી

પીતી છેલવહેલા સૂર

ઘાટાં રે અંધારા મુજને ઘેરતાં.

anjwasi andharan