બેઠા તે ઘાટનું

બેઠા તે ઘાટનું

બેઠા તે ઘાટનું મકાન હતું ગામમાં ને દૂર સીમે નાની તળાવડી

એવું પણ ધારવાના દિવસો ઝૂંટવાઈ ગયા : હોય ખીલે એક ગીર-ગાવડી.

ભેળા રે'વાનું સુખ કોને કહેવાય?-

વાત માંડું તો કોઈ ના સાંભળે

સાંભળે ના લગરીકે એટલું કહું કે

ઘી-ની સોડમ સચવાઈ છે આંગળે

મે'માનું આવવાના વાવડ દેતીક હસી ઊઠે ઈ ચૂલાની તાવડી-

ઝાંખી આ આંખથી હું ચોખ્ખુંચટ ભાળું છું

ફળિયાનાં મેલખાયાં રુસણાં

આઘેથી ડેલીમાં જોઈ દેર-દેરાણી

ઓછાં ઓછાં રે થાય દુઃખણાં

દૂધભર્યા તાંસળામાં આંગળી ઝબોળીને મીઠપને ઘોળે છે માવડી-

રસ્તો તો ઠીક, અહીં આવડા આ શહેરની

ભીડ વચ્ચે બે પગ ક્યાં મૂકું?

દખણાદા ખેતરને લીલુંછમ જોઉં છું

હોય ભલે વૈશાખે સૂકું

એવામાં નાનકડી લહેરખી જ્યાં અડકી તો થૈ ગઈ રે એ જ પાવનપાવડી-

bethaa te ghaatnun