અડાબીડ ભાન રે

અડાબીડ ભાન રે

વનમાં રહ્યાનું કેવું અડાબીડ ભાન રે

તૂટેલ વૃક્ષમાંય હું લીલેરું પાન રે

મારું તો સાવ ખાલીપણું પણ સભર સભર

તારું ભર્યા-ભર્યાપણું અઢળક વિરાન રે

ઘૂંટી લીધાં છે દૂરનાં આકાશ લોહીમાં

તારું નિકટપણુંય હવે ઓરમાન રે

તું આ વિરહના દેશમાં રસ્તો ભૂલી જઈશ

ઊઠ્યાં છે ઠેર ઠેર અહીં તારાં નિશાન રે

જીવન તો તારી અમથી અનુપસ્થિતિનું નામ

અમથું મળીને તેં કર્યું સાબિત વિધાન રે

aDabiD bhan re