કોપે ચઢિયો કૌરવ કાળજી;

આંખ ચઢાવી, મ્હોં વિકરાળજી.

વિકરાળ મુખ રાજાતણું, ધસ્યાં અંગનાં રોમ;

આસનેથી ભડ ઉછળ્યો, તે લાત લાગી ભોમ.

કૌરવ જોવા મળ્યા ટોળે, સતી કાઢે છે લાજ;

લાજ એની નિર્ગમી, પ્રાવરણ ગ્રહી તે કાજ.

ગંગાપુત્રને ઘણા વીનવ્યા, “એમ ના ઘટે વીર!”

દુઃશાસન વળગ્યો વરુની પેરે, જઈ સતીને ચીર.

કો કોથી બોલાય નહિ, અબળા કોણ સામું જોય?

ભીમ થયો તવ રાતડો, ધર્મે તે વાળ્યો સોય.

kope chaDhiyo kauraw kalji;

ankh chaDhawi, mhon wikralji

wikral mukh rajatanun, dhasyan angnan rom;

asnethi bhaD uchhalyo, te lat lagi bhom

kauraw jowa malya tole, sati kaDhe chhe laj;

laj eni nirgmi, prawran grhi te kaj

gangaputrne ghana winawya, “em na ghate weer!”

dushasan walagyo waruni pere, jai satine cheer

ko kothi bolay nahi, abla kon samun joy?

bheem thayo taw ratDo, dharme te walyo soy

kope chaDhiyo kauraw kalji;

ankh chaDhawi, mhon wikralji

wikral mukh rajatanun, dhasyan angnan rom;

asnethi bhaD uchhalyo, te lat lagi bhom

kauraw jowa malya tole, sati kaDhe chhe laj;

laj eni nirgmi, prawran grhi te kaj

gangaputrne ghana winawya, “em na ghate weer!”

dushasan walagyo waruni pere, jai satine cheer

ko kothi bolay nahi, abla kon samun joy?

bheem thayo taw ratDo, dharme te walyo soy