રેખ્તા
હિન્દવી
સૂફીનામા
રાજસ્થાની
હજી ય સંભળાય છે મધુર સાદ તારો બધે,
અનૂ, દીકરી, મીઠી, મુગ્ધ શિશુ, બેટી, વ્હાલામુઈ!
હજી ય નયનો સમક્ષ પગ નાચી એવું રહે,
હજી ય નયને તુફાન ઉમટે જ એવુ વળી.
અને કુસુમના કુણા દલ સમું સ્ફુરે ગુંજન,
હજી ય મધુ મૂર્તિ તારી ચહુ મેર મ્હાલી રહે,
રમાડતી કરાંગુલી થકી પ્રલંબ કેશાવલી,
કિશોરવય નર્તતી પટ ધરા તણે મૂર્ત શું!
તને અહ કહું જ શું! કહું શું? શું? શું? ક્હે ક્હે હવે!
મુંઝાઈ જઉ છું, અને તડતડાટ બેચાર આ
લગાવી ટપલી દઉં છું. અહીં પાસ બેઠેલીને.
અહો પણ હસી ઉઠે અસલ જેવું જેવું જ તું,
અને યદિ હસે ન તો પછી અનૂ તું શાની કહે?
(ફેબ્રુઆરી, ૧૯૪૦)
સ્રોત
- પુસ્તક : યાત્રા (પૃષ્ઠ ક્રમાંક 78)
- સર્જક : સુન્દરમ્
- પ્રકાશક : આર. આર. શેઠની કંપની
- વર્ષ : 1951