એક્કેય એવું ફૂલ

એક્કેય એવું ફૂલ

એક્કેય એવું ફૂલ ખીલ્યું છે નહીં

કે જે મને હો ના ગમ્યું!

જેટલાં જોયાં મને તો એ બધાં એવાં જચ્યાં

કે જે નથી જોયાં થતું – કયારે હવે હું જોઉં...

એમાંય તે આજે વસન્ત

મબલખ ફૂલોના ભારથી ડૂબું ડૂબું નૈયા લઈ ને નાંગરી

આછા શિશિરના તટ ઉપર

ત્યાં

હું જ ડૂબી જાઉં છું

હું ભાનમાં બોલી રહ્યો બેહોશ છું.

હું ફૂલ પી એવાં ગયેા છું ગટગટાવી

આંખમાં એની અસર એવી થતી

જેની સુગંધે જગત આ આખું શ્વસે

તે સૂર્ય મુજને તાતો ખીલેલો લાગતો,

ઓટ-ભરતીમાં ઊછળતા માત્ર પાણીનાં

સાગર ખીલેલો લાગતો;

પર્વતો પાષાણના કેવા ઠરેલા

તે પણ ખીલેલા લાગતા;

એકસરખું ચોતરફ ફેલાયલું આ આભ પણ

મુજને ખીલેલું લાગતું;

ભમરા સમો ભમતો પવન ને ભમરા સ્વયં

મુજને ખીલેલા લાગતા;

હું આ બધું શું અરે બોલી ગયો

ફૂલથી કે ભૂલથી?

જે કંઈ ખીલ્યાં તે શબ્દ મારા –

અહીંતહીં બધે વેરાઈ ગયા!

ekkey ewun phool