સાંજ સમે શામળિયો વહાલો વૃંદાવનથી આવે

સાંજ સમે શામળિયો વહાલો વૃંદાવનથી આવે;

આગળ ગૌધન, પાછળ સજન મનમાં મોહ ઉપજાવે. સાં૦

મોર-મુગટ શિર સુંદર ધરિયો, કાને કુંડળ લહેકે;

પહેર્યાં પીતાંબર, ફૂલની પછેડી, ચુઆ-ચંદન મહેકે. સાં૦

તારામંડળમાં જેમ શશિયર શોભે, હેમે જડિયો હીરો,

તેમ ગોવાળામાં ગિરિધર શોભે, હરિ હળધરનો વીરો. સાં૦

વહાલાજીનું રૂપ રુદેમાં વસિયું, મનડું તે ધસિયું મારું;

આળ કરી આલિંગન દીધું, તન-મન મુખ પર વારું. સાં૦

વહાલાજીનું રૂપ મહા શુભકારી, રસિયા વિણ કેમ રહીએ?

નરસૈંયાચા સ્વામીની શોભા નિરખી નિરખી હરખીએ. સાં૦

saanj same shaamaliyo vahaalo vrundavanthii aave